از کشف استعداد نوجوانی تا درخشش در هنر کانسپچوال ایرانی
- شناسه خبر: 95087
- تاریخ و زمان ارسال: 26 آبان 1404 ساعت 9:17
در دنیای پرتلاطم هنر معاصر ایران، نام زینت (ستاره)پارسا به عنوان یکی از هنرمندان برجستهای میدرخشد که با تلفیق سنت و مدرنیته، آثاری خلق کرده است که نه تنها مرزهای جغرافیایی را درنوردیده، بلکه پیامهای عمیق انسانی را به زبان رنگ و خط منتقل میکند. پارسا، که امروز به عنوان “هنرمند آبی” در محافل بینالمللی شناخته میشود، مسیری پرپیچوخم اما الهامبخش را از دوران کودکی تا تحصیلات عالی طی کرده است. در این گزارش، بر اساس گفتوگویی اختصاصی با این هنرمند، به بررسی بیوگرافی و مسیر هنری اولیه او میپردازیم – مسیری که پایهگذار موفقیتهای جهانیاش شده است.
به گزارش هنرمند نیوز، مهدی شهامتی|، ستاره پارسا در تهران متولد شد و به عنوان فرزند سوم یک خانواده فرهنگی و دوستدار هنر بزرگ شد. پدرش معلم بود و مادرش به عنوان مربی کودکان استثنایی فعالیت میکرد. این محیط خانوادگی گرم و سختکوش، بستری مناسب برای پرورش استعدادهای هنری او فراهم آورد. پارسا از کودکی به نقاشی علاقهمند بود و این علاقه در نوجوانی – حدود ۱۵ سالگی – به شکلی جدیتر بروز یافت. او در اینباره میگوید: “معلم نقاشی مدرسهام استعدادم را کشف کرد و مرا برای شرکت در مسابقات نقاشی استانی معرفی نمود.” این کشف سرآغاز مسیری بود که او را به دنیای حرفهای هنر کشاند.
در سال ۱۳۵۵، پارسا در مسابقهای با موضوع “پارک شهر” شرکت کرد و با تکنیک رنگ و روغن، رتبه سوم را کسب نمود. این موفقیت نه تنها اعتمادبهنفس او را افزایش داد، بلکه حمایتهای دولتی را نیز به همراه داشت. دولت برای او استادی تعیین کرد که هفتگی یک جلسه به آموزش او میپرداخت. این دوره آموزشی منظم، نقاشی را برای پارسا به یک پیگیری جدی تبدیل کرد. علاوه بر این، برادر بزرگترش با نخستین حقوق خود، ابزار کامل نقاشی برای او تهیه کرد – رویدادی که پارسا آن را یکی از شادترین روزهای زندگیاش میداند. این حمایتهای خانوادگی و آموزشی، نشاندهنده نقش کلیدی محیط اطراف در شکلگیری هنرمندان است.
پس از اتمام دوره دبیرستان با دیپلم تجربی، پارسا به دلیل علاقه عمیق به هنر، در سال ۱۳۶۸ وارد دانشگاه آزاد اسلامی واحد هنر و معماری تهران مرکز در رشته نقاشی شد. دوران دانشگاه برای او غنای آموزشی فراوانی داشت و فرصتی بود تا زیر نظر استادان برجستهای چون استاد حمیدی، استاد مهدی حسینی، استاد سلیمی، استاد آیتاللهی، استاد پلنگی و استاد شهوق (و دیگر اساتید) آموزش ببیند. او با تلاش و پشتکار، موفق شد با رتبه اول از دانشگاه فارغالتحصیل شود. در طول دوران کارشناسی، پارسا فعالیتهای هنری خود را محدود به کلاسها نکرد؛ او در ۱۴ نمایشگاه گروهی شرکت کرد و حتی یک نمایشگاه انفرادی در نگارستان شاهد برگزار نمود. این تجربیات اولیه، او را با دنیای حرفهای هنر آشنا کرد و اعتمادبهنفس لازم برای ادامه مسیر را فراهم آورد.
یکی از نقاط عطف دوران تحصیلی ستاره پارسا، پایاننامه کارشناسی او بود که با عنوان “رنگ و خطوط رهنمونگر در نگارگری ایرانی از دوره تیموری تا پایان صفویه” در تاریخ ۲۲ مهر ۱۳۷۳ دفاع شد. در تهیه این پایاننامه، او با استاد آیتاللهی در ترسیم خطوط رهنمونگر و با استاد سلیمی در جنبههای نقاشی همکاری داشت. چالش اصلی این پروژه، نوظهور بودن فناوری چاپ رنگی در آن زمان بود؛ پارسا مجبور شد تصاویر نگارهها و خطوط رهنمونگر را از ۶ کتاب بهصورت دستی ترسیم کند – کاری دشوار و زمانبر که همزمان با اشتغال او در واحد برونمرزی جامجم انجام میشد. این تجربه نه تنها دانش او را در زمینه نگارگری ایرانی عمیقتر کرد، بلکه مهارتهای فنی و استقامت او را نیز تقویت نمود.
پارسا علت انتخاب موضوع نگارگری را چنین توصیف میکند: “آشنایی عمیق با فرهنگ و مرزوبوم ایران، تحلیل رنگها، خلوص رنگ و جلوه رنگها پس از قرنها.” این علاقه به سنتهای ایرانی، در تحصیلات تکمیلی او نیز ادامه یافت. در سال ۱۳۹۲، او وارد دوره کارشناسی ارشد در همان دانشگاه شد و پایاننامهاش با عنوان “بررسی نقوش نمادین آب در نگارگری اسلامی ایرانی از سده ۷ تا ۱۰” در تاریخ ۲۲/۰۶/۱۳۹۵ دفاع گردید. راهنمایی این پایاننامه بر عهده دکتر عتیقهچی بود. پارسا از این پروژهها درسهای ارزشمندی آموخت، از جمله اهمیت حفظ میراث فرهنگی ایران در هنر معاصر و نقش نمادها در انتقال مفاهیم عمیق.
این مسیر هنری اولیه، نه تنها پایهگذار سبک منحصربهفرد پارسا شد، بلکه او را آماده کرد تا در عرصههای حرفهای و بینالمللی بدرخشد. از فعالیت در صدا و سیما تا برگزاری نمایشگاههای متعدد، همه ریشه در این دوران پربار دارد. پارسا امروز به عنوان نمادی از استقامت و خلاقیت در هنر ایران شناخته میشود و آثارش پیامهایی جهانی از صلح، عشق و هویت فرهنگی را منتقل میکنند.
در پایان، ستاره پارسا با نگاهی به گذشته میگوید: “نقاشی برای من باید حرفی برای گفتن داشته باشد؛ در غیر اینصورت دوربین تصویر را بهتر ثبت میکند.” این دیدگاه، نشاندهنده عمق فلسفی اوست که از دوران نوجوانی تا امروز، هنرش را هدایت کرده است. گزارشهای بعدی ما به بررسی سبک هنری و نمایشگاههای بینالمللی او خواهد پرداخت.
