مینا بنی‌هاشمی و نقد آثار اردشیر و بهمن بروجنی در گالری بینش

هنرمندنیوز: برای اینکه یک رویا توسعه یابد و شکل و هیئت خاصی بگیرد، باید ماده‌ی اولیه‌ی خود را بیابد؛ ماده‌ای با ویژگی‌هایِ خاص، قانونِ خاص و بوطیقایِ ویژه‌ی خود تا سپس، طبیعت، با بازتاب‌هایِ پرتلألوِ خود، از این ماده، قصری از رویا برافراشته سازد و تصاویر، گویایِ حوادث و ماجراهایِ زندگی هنرمند شوند…«گاستون باشلار»

ریتم آثار اردشیر و بهمن بروجنی در فرایند تکرار و توالی لایه‌ها مرحله به مرحله حقیقت مواد را دگرگون می‌کند؛ آن‌ها را به تباهی می‌کشاند تا در واقعیتی شگرف به فعلیت برساند.

روندِ نگاه بروجنی ها به جهان، در پی مطالعه‌ی جوهره‌هاست. نوعی نگرشِ طبیعی به جهان، که گویی هنوز «تفکر» به عنوانِ حضوری سلب نشدنی و لاینفک بر آن چیره نشده است. راهی که انها در پی کشفِ حوزه‌ی واقعیت می پیمایند، برای دستیابی به یک تماسِ مستقیم و ابتدایی با جهان است. ملاقاتِ مستقیم با خود موضوع. منتزع از نسب و اضافات.

با همه‌ی این‌ها، آثار اردشیر و بهمن بروجنی جلوه‌هایی از سلیقه‌ی بصری هنرمندانی است که با دقت و ظرافت این آثار را ساخته اند و حالا بیننده فرصت دارد تا از تنوع آن‌ها لذت ببرد. همین تنوع بصری نشان از توانایی اجرایی بالای انها دارند که می‌تواند اشکال گوناگونی از آثار انتزاعی را بازآفرینی کنند.

در این میان، اردشیر بروجنی نقاش طبیعتی است، که گویی در آثار او آب، باد و خاک در حال رقص و سما و چرخش در عالم ناسوتی خود با حسی سرشار از زندگی در عالم رویایی گرداگرد درختانی نمادگونه می‌گردند و اشعاری را در لایه لایه رنگی خود می‌سرایند.

برادران بروجنی در این نمایشگاه در آثارشان دغدغه رسیدن به حقیقت را ندارند بلکه مرز میان آنچه را که می‌بینند و و آنچه را که دوست دارند ببیند برداشته اند  و به ایجاد مجموعه‌ای از استعاره‌های بصری آبستره پرداخته اند، آثار آنها بدون محدودیت‌های طراحی اجرا می شوند، بدون دست گذاری‌ها در نشان دادن جزییات کار و با حذف زوائد و عبور از خط مستقیما به سراغ رنگ‌ها و مفاهیم روانشناختی و نمادین آنها می روند.

آثار به گونه‌ایی اجرا شده اند که مخاطب را در وجه براهه با آن درگیر می‌کند و هر کار به گونه‌ای وابسته به اثر قبلی است و هر یک موضوع انتخابی جداگانه‌ای را دنبال نمی‌کند. ادراک قوت و قدرت خط و کوشش برای دست یافتن به توان بیان‌گرانه‌ی خط‌ها که با رفتار نقاش خاصیتی پیدا می‌کنند که پیش‌تر نداشته‌اند.

اکسپرسیونیسم و آموزه‌های رفتار اکسپرسیو با خط و دیگر عناصر نقاشی در اثار بروجنی ها مخاطب را شیفته می‌کند و  به آن‌ها یادآوری می‌کند که آثاری  یافته‌اند که بی‌دریغ به آن‌ها فرصت می‌دهد تا لذت خط کشیدن و احتمالاً امکان بیان و برون‌ریزی خویشتن هنرمند  را پیدا می کنند.

بروجنی‌ها در نمایشگاه نقاشی های مشترکشان در نگارخانه‌ی بینش هم مشعوف امکانات بیانی خط و ضرب قلم‌ها شده اند. ضرب قلم‌ها و خطوط گاه ماهیتی اکسپرسیوی پیدا می‌کنند  و در نهایت فضا در آثار  اردشیر و بهمن  بروجنی  گاه آشنا است و از طریق عناصری ساده نمایش داده می‌شود و گاه به فضایی آبستره همانند می‌شود که به نظر می‌رسد بیش‌تر به کار می‌آید تا فرصتی باشد برای بیان‌گری هنرمندی که دارد بیش از پیش امکانات بیان‌گرایانه‌ی هنرش را می‌کاود.