هسته مرکزی فیلمهای پرویز شهبازی جوانان هستند و این موضوع برای او به دغدغه تبدیل شده فیلم طلا هم بر همین اساس و قاعده ساخته شده اما طلا همانند فیلم قبلی شهبازی یعنی مالاریا فقط طرح موضوع میکند این موضوع در قالبی بی منطق روایت میشود...
رامبد جوان سعی داشته قانون مورفی را همانند اسپاگتی در هشت دقیقه بسازد یعنی فیلمی فانتزی با رگههای کمدی اما حاصل کار تبدیل به یک اثر بی منطق وشلخته شده است از هر طرف که به این اثر نگاه کنیم به هیچ نتیجهای نخواهیم رسید...
جای شبه های نیست اگر اذعان کنیم تکگویی یکی از دشوارترین موقعیتهای دراماتیک است. نمایش «مثل شلوارجین آبی» به کارگردانی و نویسندگی احسان گودرزی (که خودش هم تنها نقش آن را ایفا میکند) دقیقاً چنین شرایطی دارد.