
جشنوارهای برای سرمایههای بیبدیل موسیقی ایران
در متن این یادداشت آمده است: ۲۴ ساله بودم؛ جوانی پر از رویا که تمام دلخوشیاش آواز بود. روزی مقابل هیئت داوران جشنواره نشستم. خانم هنگامه اخوان با نگاهی سرشار از مهر پرسید: «عزیزم، چه دستگاهی میخوانی؟» با صدایی لرزان گفتم: «بیات ترک» شروع کردم؛ درآمد، دوگاه، روحالارواح… در میانه آواز ناگهان به ذهنم رسید سری هم به خاوران بزنم، بعد به اصفهان، و دوباره بازگشتی مطمئن به بیات ترک. نگاههای پرشوق داوران و تشویقهایشان، دل من جوانِ تازهکار را روشن کرد. چند روز بعد تماس گرفتند: «اختتامیه جشنواره روز جمعه در تالار وحدت است.» با دلی پر از تپش...







