ممنون که نگذاشتید قصه این صنعت، ناگفته بماند/ برای آنهایی که بازی را فقط بازی ندیدند!
- شناسه خبر: 98473
- تاریخ و زمان ارسال: 8 آگوست 2026 ساعت 18:38
هنرمندنیوز: شاید امروز برای خیلیها طبیعی باشد که صبح چشم باز کنند و از آخرین خبر یک بازی، یک استودیو، یک رویداد یا یک اتفاق در صنعت بازی ایران باخبر شوند. اما این «طبیعی بودن» حاصل سالها نوشتن است؛ سالها آزمون و خطا، تجربه، دعوا بر سر تیتر، وسواس روی ترجمه یک کلمه و گاهی حتی نوشتن برای مخاطبی که هنوز نمیدانست چرا باید اصلاً درباره بازی بخواند.
روزنامهنگاری بازی در ایران، خیلی پیشتر از آنکه شبکههای اجتماعی و ویدیوهای کوتاه، خبر را چند ثانیهای کنند، راه خودش را پیدا کرده بود.
آن روزها هنوز خیلیها وقتی میگفتند «بازی»، منظورشان همان کنسول و چند ساعت سرگرمی بود. کمتر کسی درباره اقتصاد بازی، طراحی، روایت، فرهنگ بازی، بازیساز ایرانی یا آینده این صنعت حرف میزد.
اما یک عده بودند که نوشتند.
نسلهایی بودند که با مجله و نشریه، بازی را جدیتر از یک سرگرمی صرف دیدند. از بازی نما که در اوایل دهه ۸۰ وارد میدان شد تا بازی رایانه و دنیای بازی که بعد از آن به شکل جدی روزنامهنگاری تخصصی بازی را دنبال کردند و بعدها به فضای وب آمدند؛ نسلی از نویسندگان، منتقدان و سردبیرانی که آرامآرام واژههایی مثل «نقد بازی»، «بازیسازی ایرانی»، «صنعت بازی» و «جامعه گیمرها» را وارد ادبیات عمومی کردند..
و شاید مهمترین کاری که خبرنگارهای آن سالها کردند همین بود: کمک کردند بازی دیده شود؛ نه فقط بهعنوان یک سرگرمی، بلکه بهعنوان یک پدیده فرهنگی و یک صنعت.
بعدها نسلهای تازهای آمدند. رسانههای دیجیتال قد کشیدند. سایتهایی مثل: «بازیسنتر، زومجی، گیمفا، ویجیاتو» و رسانههای دیگر، هرکدام با زبان و سبک خودشان بخشی از این مسیر را ادامه دادند. بازیسنتر برای بسیاری از علاقهمندان، فقط یک سایت نبود؛ جامعهای ساخت که بعضی از اعضایش بعدها وارد روزنامهنگاری و حتی بازیسازی شدند.
زومجی، ویجیاتو، بازی سنتر، پارسی گیم و گیمفا و حتی برخی خبرگزاری مهم مانند ایرنا، آنا، ایسنا، برنا و مهر هم در سالهای اخیر بخش بزرگی از جریان روزمره خبر، نقد، گفتوگو و تحلیل بازی را برای مخاطب فارسیزبان پیش بردهاند؛ از خبرهای روز دنیا تا مطالبی درباره بازیسازی و اتفاقات صنعت ایران.
و اینجا شاید بد نباشد از آدمها حرف بزنیم.
از کسانی که اسمشان شاید روی هیچ تندیسی نباشد، اما ردشان در آرشیو این صنعت مانده است.
از نویسندههایی که اولین نقدشان را با هیجان و غلط املایی منتشر کردند و بعدها سردبیر شدند. از خبرنگارهایی که برای گرفتن یک مصاحبه ساده، روزها دنبال یک بازیساز گشتند. از منتقدانی که گاهی مجبور بودند برای توضیح اینکه «این فقط یک بازی نیست»، یک مقاله کامل بنویسند. از بازیسازهایی که خودشان دست به قلم شدند تا درباره صنعتشان حرف بزنند.
واقعیت این است که صنعت بازی ایران هنوز آنقدر جوان است که خیلی از خبرنگارانش، خودشان بخشی از تاریخ زنده آن هستند.
این شاید عجیبترین ویژگی این حوزه باشد.
کسی که امروز درباره یک استودیوی بازیسازی گزارش مینویسد، ممکن است چند سال قبل خودش در همان رویدادها حضور داشته باشد، با همان آدمها مصاحبه کرده باشد و حتی اولین خبر یک پروژه را منتشر کرده باشد.
پس خبرنگار صنعت گیم، فقط روایتگر تاریخ این صنعت نیست؛
خودش هم بخشی از تاریخ آن است.
امروز اما کار سختتر شده.
خبر دیگر فقط خبر نیست.
یک توییت میتواند قبل از انتشار رسمی یک خبر، آن را به هزاران نفر برساند. یک ویدیو میتواند در چند دقیقه جای یک گزارش بلند را بگیرد. هوش مصنوعی میتواند متن تولید کند و الگوریتمها میتوانند تعیین کنند چه چیزی بیشتر دیده شود.
در چنین دنیایی، ارزش خبرنگار دیگر فقط در «زودتر گفتن» نیست.
شاید مهمتر از سرعت، «درست فهمیدن» باشد.
اینکه میان یک شایعه و یک خبر فرق بگذاری.
میان تبلیغ و گزارش فاصله بگذاری.
وقتی همه از موفقیت یک بازی مینویسند، بتوانی درباره شکستش هم حرف بزنی.
وقتی همه از مشکلات صنعت میگویند، بتوانی آدمهایی را ببینی که با وجود همه مشکلات هنوز دارند میسازند.
و مهمتر از همه، بتوانی بدون اینکه دوست صنعت باشی یا دشمنش، «کنارش بایستی و صادقانه روایتش کنی.»
شاید خبرنگار خوب صنعت گیم، کسی نباشد که همیشه از بازیساز تعریف میکند یا همیشه از مدیر و سیاستگذار انتقاد میکند.
شاید خبرنگار خوب کسی باشد که وقتی لازم است بگوید:
«این کار خوب بود.»
و همانقدر راحت بتواند بگوید:
«اینجایش خوب نبود.»
بدون کینه، بدون هیجان اضافه و بدون اینکه فراموش کند پشت هر خبر، معمولاً آدمهایی نشستهاند که زندگی و وقتشان را پای این صنعت گذاشتهاند.
برای همین، روز خبرنگار برای من در صنعت گیم، فقط تبریک گفتن به چند اسم و چند رسانه نیست.
تبریک به یک نسل است؛
نسلی که بازی را جدی گرفت و کمک کرد دیگران هم جدیاش بگیرند.
تبریک به آنهایی که زمانی درباره بازی روی کاغذ نوشتند و امروز همان کار را پشت یک مانیتور انجام میدهند.
به آنهایی که هنوز برای یک مصاحبه خوب سؤال طراحی میکنند.
به آنهایی که هنوز قبل از انتشار، یک خبر را دوباره چک میکنند.
به آنهایی که هنوز برای پیدا کردن یک تیتر خوب بیشتر از چند ثانیه وقت میگذارند.
و حتی به آنهایی که شاید امروز دیگر در هیچ رسانهای ننویسند، اما بخشی از این مسیر را ساختهاند.
صنعت بازی ایران، با همه فراز و فرودهایش، هنوز قصهای ناتمام است.
و چه خوب که آدمهایی هستند که این قصه را ثبت میکنند.
نه با شعار.
نه با تعریفهای بزرگ.
فقط با چند خط درست، یک گزارش دقیق، یک گفتوگوی صمیمی، یک نقد منصفانه و گاهی یک تیتر که باعث میشود کسی برای چند دقیقه بایستد و بگوید:
صبر کن… این موضوع ارزش خواندن دارد.
روز خبرنگار مبارک به همه کسانی که برای روایت صنعت گیم ایران وقت گذاشتهاند؛
به قدیمیترها، به جوانترها، به نویسندهها، خبرنگارها، منتقدها، سردبیرها، عکاسها، پادکسترها و همه آنهایی که هنوز باور دارند پشت هر بازی، یک داستان واقعی از آدمها، رویاها، شکستها و دوباره شروع کردنها وجود دارد.
روزتان مبارک؛
و ممنون که نگذاشتید قصه این صنعت، ناگفته بماند.
ارادتمند
احسان هوشیارگر
مدیرارتباطات و بین الملل بنیاد ملی بازیهای ویدیویی
