« آرکو» انیمیشنی که از زیبایی ماجرا جوئی و مرزهای رؤیا سخن می‌گوید

به گزارش هنرمندنیوز فیلم «آرکو» اثری که میان شگفتی بصری، حساسیت زیست‌محیطی و اندوه شاعرانه دوران کودکی رفت و آمد می کند به روی پرده سینما ها آمد و نزدیک به ۴۰٫۰۰۰ تماشاگر در هفته ی نخست نمایش آن برای دیدنش شتافتند. این فیلم که بار دیگر سینمای انیمیشن فرانسه را در مسندی بالا می گذارد، با پیشواز پر شور شماری منتقد روبرو شد.

شکوه بصری که ستایش همگانی برانگیخت

از دیدگاه زیبایی‌شناختی، « آرکو» تقریباً همه تماشاگران را شیقته خود کرده است.

زیبائی نگاره ها و رنگارنگ بودن آنها، که  سبک کمیک‌های دهه ۱۹۵۰ وسینمای دهه ۹۰ میلادی را درهم می‌آمیزد و بی‌پروا میان ژانرها و فضاها حرکت می‌کند دوستداران بسیاری پیدا کرده است.

غنای هنری و تیزبینی بصری  طراح سبب می شوند که هر نما، آمیزه‌ای از نوستالژی و مدرنیته شود و هر پلان، همچون تابلویی مستقل جلوه کند. بدین سبب می توان گفت که « آرکو» بیش از هر چیز با جلوه‌های بصری‌اش می‌درخشد. گفتنی است که دو رمان گرافیک این انیماتور در گذشته، («پرداخت پذیرفته شد» و «سیستم برتر»)،  هم همین ویژگی ها را داشتند و جایزه هائی نیز برایش به ارمقان آوردند.

افسانه‌ای علمی–تخیلی از دیدگاه کودکان و آگاهی زیست‌محیطی

داستان  فیلم در سال ۲۰۷۵ می‌گذرد.« ایریس» ، دختر ده‌ساله‌ای، در باغ خود پسربچه‌ای را می‌یابد که از آسمان فرود آمده است: «آرکو»، مسافری از آینده‌ای دور، از سال ۲۰۹۰، که به عشق دیدن دایناسورها، از  پدر ومارش نافرمانی می کند و به تنهائی در این گذشته فرود می آید . آن دو با هم، برای دریافتن این که او چگونه آمده و چگونه می‌تواند بازگردد، می‌کوشند.

فراتر از این داستان کودکانه نما، «اوگو بیِن‌وِنو»،  نگاهی شاعرانه به حافظه، انتقال تجربه و تنش آب و هوا را بدون  دادن شعار  و یا پرگوئی،  ارائه می‌کند.

فیلمی برای تمام سنین، با نگاره هائی درخشان و طبیعت‌گرایانه که ما را وامی‌دارد درباره دنیای فردا و میراثی که برای نسل‌های آینده می‌گذاریم، بیندیشیم.

کاستی ها : دوباره گوئی ها و ناتوانی در پرداختن به ژرفنای داستان

با وجود ستایش همگان، می توان از « آرکو»  خرده هائی نیز گرفت. برخی منتقدان از به کار گرفتن یا الهام از الگوهای آشنا، به‌ویژه از طراحی کارهای استودیوی ژاپنی گیبلی  و « هیائو میازاکی» سخن گفته‌اند، که دور از واقعیت نیست.

بیش از طراحی، شاید بتوان  به سطحی بودن  داستان و  شخصیت‌های فرعی نیمه‌کاره و داستانک‌هایی بدون پایان خرده گرفت. از جمله سه شخصیت “مافیائی” که می خواهند او را بربایند و سر انجام بسیار بزرگوار ار آب در می آیند..

درازای ۸۸ دقیقه ای  فیلم  توانائی کافی را  برای پرداخت ژرف تر داستان به دست نمی دهد . شماری از دیالوگ های فیلم نیز چندان واقع گرایانه و باور پذیر جلوه نمی کنند، چرا که کودکان گاه چون بزرگ تر ها سخن می گویند.

فیلمی روشن، میان نوستالژی و امید

در مجموع،  میتوان گفت که «آرکو»  اثری است هم حساس و هم زیاده خواه. فیلمی با نگاره های دوبعدی  و دست ساخت که با  لحنی صادقانه،  یادآور دوران طلایی انیمیشن های مؤلف می شود.

هرچند فیلم در ساختار داستانی خود انقلاب نمی‌آفریند و گاه بیش از اندازه ساده‌سازی می‌کند، اما توان آن را دارد که بدون زیاده روی  احساس را برانگیزد  و بی زیاده گوئی شگفتی بیافریند.

دوگانگی میان ماجراجویی کودکانه و تم زیست‌محیطی سبب شده تا فیلم با شمار بیشتری از تماشاگر پیوند به وجود آورد : از عشق در یک نگاه تا فداکاری در راه عشق و دوستی، « آرکو » پاسخ گوی کودکان هم می شود که، در دنیای کنونی و حتا آینده،  همه روزه  می بایستی نبود پدر و مادر خود را به سبب کار زیاد بربتابند و در آغوش “ربات” ها بزرگ شوند. از این روست که  ۹۶٪ از تماشاگران با آن مثبت برخورد کرده اند.

این نخستین فیلم بلند « اوگو بیِن‌وِنو»، نشان از هنرمندی دارد که می‌تواند نوستالژی انیمیشن کلاسیک را با بیانی شاعرانه از آینده همراه کند و  گامی بلند در مسیری میان خیال، خاطره و آگاهی بردارد. گفتنی است که “ناتالی پورتمن”، هنرپیشه ی سرشناس آمریکائی، تهیه کننده این فیلم است.

نویسنده: شهلا رستمی