رقابت جذاب در سریال‌های شبکه نمایش خانگی/ یل بهتر است یا سرخ و سیاه؟

هنرمندنیوز: هر دو سریال از نظر کیفیت بصری ارزش‌های فراوانی دارند؛ طراحی صحنه، فضاسازی، فیلمبرداری، قاب‌بندی و تدوین به چشم می‌آید. کارگردانی هر دو اثر کم‌نقص است و بازی‌ها هم استاندارد یا حتی فراتر از استانداردند. هر دو سریال را می‌توان با اطمینان جزو بهترین تولیدات امسال نمایش خانگی دانست؛ اما با وجود این شباهت‌ها، یک تفاوت مهم میان آن‌ها وجود دارد که کفه ترازو را به نفع «سرخ و سیاه» سنگین می‌کند: داستان محوری و پلات فیلمنامه.

مشکل اصلی «یل» این است که قصه‌اش از همان ابتدا -و تا حد زیادی- قابل حدس است و دست‌کم تا اینجا پخش (قسمت چهارم) غافلگیری تازه‌ای برای مخاطب نداشته است. از همان شروع می‌شد حدس زد که دوباره با بچه‌کشی و تجربه‌ای شبیه «وحشی» طرفیم، مسئله ناموس، تعرض و موقعیتی شبیه «پوست شیر» پیش روی ماست یا با طرد اجتماعی ناگهانی و بی‌وفایی در حال‌وهوای «بی‌همه‌چیز» روبه‌رو خواهیم شد. نداشتن ایده تازه و غافلگیری‌های داستانی، مهم‌ترین ضربه خودخواسته به سریال و رابطه‌اش با مخاطب است. آن هم در اثری که در ژانر معمایی و جنایی (به دلیل وجود یک شبه‌قتل در جامعه‌ای کوچک) تعریف می‌شود، اینکه نتواند به مخاطبش رو دست بزند و از او جلو بیفتد، یک ضعف بزرگ و غیرقابل چشمپوشی است.

در مقابل، «سرخ و سیاه» قصه‌اش را از زاویه‌ای متفاوت و با ریتمی چندپرشی روایت می‌کند. سریال مثل برخی روایت‌های مدرن راوی دارد، اما دست‌کم تا اینجا قهرمان محوری مشخصی نداشته. در عوض، تم عشق نافرجام بیش از شخصیت‌ها در مرکز توجه قرار گرفته و همین انتخاب، به روایت هویت متفاوتی داده است. سریال داستان دو نسل را با سرعت در ۴ قسمت روایت می‌کند و در خلال آن، به مهم‌ترین دستاورد هنری‌اش می‌رسد. یعنی خلق بدمن محبوبی در اندازه‌های بزرگ‌آقای «شهرزاد» به واسطه بازی پارسا پیروزفر در نقش حاکم شهر؛ اتفاقی که به‌تنهایی می‌تواند یکی از نقاط قوت مهم این رقابت باشد.

تکلیف بدمن یل، از همان نمای اول خانه‌اش مشخص می‌شود. رفته‌رفته مهم می‌شود ولی هیچ حسی برای همراهی مخاطب باقی نمی‌گذارد ولی بدمن سرخ‌وسیاه با همه قساوتش، تصمیم‌هایی می‌گیرد که همراهی‌کننده است و درک می‌شود. این بازی از بازیگری که بیشتر کارنامه‌اش نقش‌های مثبت بازی کرده و همیشه وزنه محبوبیتش بر بازی‌اش چربیده، یکی از ایده‌های خوب سرخ و سیاه است.

در میانه رسم پاییزی پلتفرم‌های بین‌المللی (که این فصل را با بهترین آثار سال‌شان آغاز می‌کنند) رقابت جذابی هم در نسخه‌های وطنی شکل گرفته؛ رقابتی جذاب برای تماشای دو سریال با کیفیت که سودش برای مخاطب ایرانی است. و این داستان حداقل تا ۲ ماه ادامه دارد.

نویسنده: سید مهرزاد موسوی