دوشنبه ۶ تیر ۱۴۰۱ ۲۷ ژوئن ۲۰۲۲
ویجت ها و آخرین اخبار
تیتر یک و اخبار برگزیده
آخرین اخبار، ویجت ها و جدول ها

نگاهی به نمایش «مانستر» کوروش شاهونه به قلم فاضل ترکمن:

فاضل ترکمن، در یادداشتی به نقد و بررسی نمایش «مانستر» اثر کوروش شاهونه پرداخته است.
فاضل ترکمن، در یادداشتی به نقد و بررسی نمایش «مانستر» اثر کوروش شاهونه پرداخته است.

به گزارش هنرمندنیوز، متن این یادداشت به این شرح است:

نمایش مانستر ضد‌کلیشه است. داستانی غیرقابل‌ پیش‌بینی و روایتی پارادوکس دارد که مدام تغییر لحن و فضا می‌دهد، اما در نهایت محتوایی منسجم می‌سازد. درام، کمدی و وحشت در موقعیت‌های مختلف مانستر میان کاراکترها دست‌به‌دست می‌شود. با سه بازی شاخص از ریحانه رضی، علی حسین‌زاده و ابراهیم نائیج که از دو بازیگر مرد آن به‌اضافه‌ی نویسنده و کارگردان نمایش یعنی کوروش شاهونه قبل‌تر نمایش به‌یاد‌ماندنی «بی‌پدر»،کار سید محمد مساوات را دیده بودم.

ریحانه رضی در نقش «ایزابل گودمن» از برگ‌های برنده‌ی نمایش است. اجرای دقیق یک بازی دشوار از کاراکتری که ظاهراً معلولیت جسمی و ذهنی دارد، اما در بازنمایی پیچیدگی‌های شخصیت‌‌پردازی خودش با قدرت تمام عمل می‌کند. در یک نمونه‌ی نه‌چندان دور و البته در مدیوم سینما بازی نگار جواهریان (نقش مریم) در فیلم حوض نقاشی به‌خاطرم آمد که نمره‌ی بسیار پایینی در برابر ایفای نقش «ایزابل» می‌گیرد. با این توضیح که بازیگر سینما به‌دلایل مختلف از جمله کات‌های متعدد و حذف اشتباهات در تدوین، فرصت‌های بیش‌تری برای آزمون و خطا دارد، اما بازیگرتئاتر در یک زمان پیوسته و با حضور تماشاگران، تنها می‌تواند از تجربه‌ی تمرین‌های مکرر و استعداد و توانایی خودش بهره بگیرد. کاری که ریحانه رضی به بهترین شکل از عهده‌ی آن برمی‌آید و برخی نشانه‌های آن در میمیک صورت، زبان بدن و فن بیان درست او آشکار می‌شود. به همه‌ی این‌ها اضافه کنید حفظراکورد بازیگر را در سرتاسر نمایش که اصلاً کار ساده‌ای نیست.

کارگردان با فاصله‌گیری صحیح از نقطه‌گذاری‌های سانتیمانتال یا جلب ترحم برای کارکترهای قصه، تلاش می‌کند نمایشی بی‌رحم علیه بی‌رحمی داشته باشد. ضمن این‌که در یک مونولوگ معین با هوشمندی تماشاگر را فریب می‌دهد و درست بعد از ساخت موقت فضای ملودرامی که ایزابل در تعریف داستان مرگ بچه‌اش دارد، ورق تازه‌ای را با ارجاع به فیلم بیستویک_گرم رو می‌کند، تا فضای قبلی را بر هم بریزد. طوری که اشک‌ها و لبخندهای بیننده به‌هم پیوند می‌خورند. در یک موقعیت مشکوک که با گذشت زمان دلهره‌آورتر نیز می‌شود. وجوه جنایی و معمایی نمایشنامه‌ی مانستر پررنگ‌تر از مابقی جنبه‌های داستان است. با مشخصه‌هایی که نگاهی روان‌شناختی به خشونت افراد مهجور جامعه می‌اندازد. بحران‌هایی عاطفی که با نادیده‌گرفتن حساسیت‌های اقلیت ایجاد می‌شود و تنفری که تنفر ایجاد می‌کند.

عنوان مطلب از دیالوگ‌های فیلم نفرت ساخته «متیو کاسوویتس»

 

فاضل ترکمن

تبلیغات

ارسال دیدگاه:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جهت ارسال دیدگاه خود ابتدا بر روی کادر «من ربات نیستم» کلیک کنید.
پس از تایید، دکمه «ارسال دیدگاه» نمایان خواهد شد که با کلیک بر روی آن می توانید دیدگاه خود را ارسال نمایید..