«تئاتر» بستر حیات فرهنگی جامعه است
- شناسه خبر: 97720
- تاریخ و زمان ارسال: 3 خرداد 1405 ساعت 15:55
هنرمندنیوز: چند شبی می شود که نمایش «نامقصد» با کارگردانی «رضا بهکام» در سالن «انتظامی» خانه هنرمندان روی صحنه می رود، با مساعدت پارسا اسماعیلی و بعد از تماشای این نمایش با بازیگران «نامقصد» گفتگویی مفصل داشته ایم که با هم می خوانیم.
*این نمایش چه حرفی برای گفتن دارد؟
رضا بهکام: در مسیر حقوق نادیده گرفته شده زنان و دختران تورقی می کند و مخاطب را با پدیده Me.too روبرو می کند، اتفاقی که قاعدتا در جامعه پنهان نگاه داشته می شود و سبب بروز التهابات و فروپاشی های روانی متعددی برای سوژه و جمع پیرامونی او است و در پس آن چرخه خشونتی پیدا و پنهان به تکامل می رسد.
نازنین میهن: نمایش نامقصد به شکلی جسورانه وضعیت برخی زنان و دختران را در جامعه تئاتری به نمایش می گذارد، وضعیتی تضییع شده که نیاز به بازنگری روابط کاری و شغلی در این حرفه دارد.
*اولین چیزی که در مواجهه با متن «نامقصد» شما را جذب کرد چه بود و چرا تصمیم گرفتید در این پروژه حضور داشته باشید؟
سحر بیرانوند: آنچه در برخورد اول من را جذب کرد، فضای انسانی و در عین حال تلخ و پرسشگر متن بود. «نامقصد» یک روایت خطی نیست؛ بلکه مواجهه با آدم هایی است که میان ماندن و رفتن و امید و سردرگمی معلق اند، این جنس از متن برای من جذاب است چون بازیگر را مجبور می کند از سطح عبور کند و به لایههای پنهان شخصیت ها نزدیک شود، دلیل حضورم در این پروژه نیز همین بود؛ این نمایش حرفی برای گفتن دارد، چرا که می تواند افراد را به لایه های درونی خود نزدیک کند.
*از نظر شما مهمترین چالش بازیگری در تئاتر مستقل امروز ایران چیست؟
خاتون نوری: دغدغه یک بازیگر حضور مخاطب (حمایت همه جانبه اهالی فرهنگ و هنر) و در مسئله ای دیگر به ثمر نشستن تلاش های بی وقفه ای است که برای ایفای نقش خود انجام میدهد.
ناهید عساکره: به نظرم یکی از مهم ترین چالشهای آن زنده ماندن بین هنر و فرسودگی است، یعنی بازیگر فقط با نقش درگیر نیست و با این سوال هم درگیر است که چگونه کیفیت کارم را حفظ کنم، وقتی مدام نگران مابقی مسائل اعم از تماشاچی و سالن و مخاطب هم هستم.
*پرفورمنس و بازی بدن در تئاتر امروز ایران چقدر مورد توجه قرار می گیرد و چه جایگاهی دارد؟
خاتون نوری: نقش پرفورمنس و جایگاهش در تئاتر ایران از نگاه مخاطب عام و خاص متفاوت است، پرفورمنس نقشی بسیار کلیدی در به معنا رساندن نمایش دارد و زیبایی بسیاری به نمایش می بخشد اما همچنان از نگاه مخاطب عام و خاص در تفهیم معنا متفاوت است، مسئله ای که باید برای همگان جا بیفتد.
*وضعیت کلی تئاتر امروز ایران را چگونه می بینید؟
رضا بهکام: با توجه با اوضاع پیچیده کنونی و اقتصاد فرو ریخته و نابسامان بعضا هنر تئاتر هم بی تاثیر از آن نیست، قشر الیت و دانشجویان این رشته نیز به نسبت در وضعیت بسامان خوبی قرار ندارند و تلاش گروه هایی چون ما نیز صرفا تکاپویی است تا این چراغ کم سوی اکنونی روشن نگاه داشته شود و با برطرف شدن سایه شک و ابهام سیاسی و اجتماعی و ثبات به فروغ کامل برسد، چه بسا که هنر تئاتر شریان و بستر حیات فرهنگی جامعه است.
*فکر میکنید تئاتر تا چه حد میتواند روی نگاه و حال و هوای جامعه تأثیر بگذارد؟
ناهید عساکره: می تواند تاثیر عمیقی بگذارد به این دلیل که تئاتر فقط روایت داستان نیست بلکه تجربه زنده احساسات انسانی است، می تواند همدلی بسازد و جرات سوال کردن بدهد، حافظه اجتماعی بسازد.
*فکر میکنید این متن چه ارتباطی با وضعیت کنونی جامعه امروز ایران و تئاتر دارد؟
نازنین میهن: اینمتن رابطه مستقیم با آنچه در برخی گروه های تئاتری می گذرد دارد تا حرفهای ناگفته و رازهای مگو را که غالبا بازگو نمی شوند به نمایش بگذارد، رازهایی که به فروپاشی روحی و انحراف از اهداف یک بازیگر زن منجر می شود.
*این روزها که اینترنت قطع شده و ابزارهایی مثل اینستاگرام و… مثل سابق در دسترس نیستند روند تبلیغات چطور پیش می رود؟
سحر بیرانوند: نبودن شبکه های اجتماعی روند تبلیغات را سخت تر کرده است، چون بخش بزرگی از ارتباط مستقیم ما با مخاطب از همین مسیر اتفاق می افتاد، در عین حال این شرایط باعث شده دوباره به شیوه های قدیمی تر و انسانی تر تبلیغ برگردیم؛ مثل ارتباط فرد به فرد، رسانه های مکتوب و تعامل مستقیم با جامعه، تئاتر هنری است که بیش از هر چیز بر ارتباط زنده و واقعی تکیه دارد و همین ویژگی کمک می کند حتی در چنین شرایطی هم راه خود را برای ارتباط با مخاطب پیدا کند.
*اگر تماشاگر تنها یک چیز از این نمایش را با خود ببرد، دوست دارید چه باشد؟
نازنین میهن: حقیقت محض پنهان شده که غالبا در دلها و مغزها مدفون می ماند.
سحر بیرانوند: دوست دارم باعث شود مخاطب به مسیر، انتخاب ها یا احساسات سرکوب شده اش فکر کند، در این صورت گمان می کنم تئاتر نامقصد برای تماشاگر اثربخش بوده است.
ناهید عساکره: زخم!
خاتون نوری: دوست دارم تماشاگر دیدن و شنیدن بهتر را با خود ببرد، معنای درست زیستن.
رضا بهکام: داشته های نمایش در باب روایت از منظر داستانی و روانکاوی فردی غنی است لذا مخاطب اثر می تواند با برداشت ها، تحلیل ها و حتی تفاسیر متعدد بر اساس دانش و سلیقه شخصی خود توشه ای برای خود از آن بردارد، ایضا با توجه به کاشت ایماژها و انگاره های بصری در غالب آیکون های ماندگار در نمایش نامقصد، او می تواند با کمک چنین نشانه هایی به خلق و توسعه تصاویر بازمانده در ذهن خود به شکلی از قاب های نشان گذاری شده و مرتبط دست بزند.
نویسنده: عباسعلی اسکتی
عکس: کورش برزی
