بهناز نادری: جشنواره ها مسیر روشنی برای ورود به دنیای حرفه ای هستند

هنرمندنیوز: با «بهناز نادری» که با فیلم «شادروان» در چهلمین جشنواره فیلم فجر حضور دارد گفتگویی کوتاه داشته ایم که با هم می خوانیم.

این فیلم چه حرفی برای گفتن دارد؟

شادروان فیلم امروز ما است، همین جامعه، همین ارتباط ملموس ما با کشور همسایه و ریشه ها و اشتراک هایمان، عشق و رنج، بالا و پایین، گریه و خنده هایمان، همین روزهایی که زیست می کنیم و همین آدم هایی که می شناسیم و هرروز در اطرافمان می بینیم، سرشار از لحظه هایی که مخاطب را دچار همذات پنداری می کند و با هدف قرار دادن نقاط اشتراکش با شخصیتها و موقعیتهای  فیلمنامه روی او تاثیر می گذارد.

نقش چه ویژگی هایی داشت که آن را پذیرفتید؟

نقش مهتاب یک نقش فرعی در فیلمنامه است که به دلیل فاصله زیادی که با خود من و با دیگر نقش هایی که تا امروز بازی کرده ام داشت پذیرفتم، اینکه نقشی بتواند لایه هایی از توانایی های من را در بازی برای خودم بیرون بکشد و چالش برانگیز باشد برای من به شدت جذاب و شیرین  است.

فکر می کنید فیلم با اقبال مردم مواجه شود؟

من یک اعتقادی دارم و آن این است که اثر هنری که پیش زمینه یا پشت صحنه خوبی داشته باشد در بازتابش هم تاثیر می گذارد و موفق می شود، شادروان از این دسته کارها است، نتیجه یک کار تیمی بی حاشیه و همدلانه که از تهیه کننده و کارگردان تا همه عوامل دیگر برای آن با جان و دل انرژی گذاشتند، به علاوه که قصه و روایت ها و موقعیت ها آنقدر ملموس و قابل باور است که طبیعتا مخاطب را با خودش همراه می کند، به خصوص که از موقعیت های هوشمندانه کمیک هم بهره برده و این خودش می تواند تاثیر مضاعفی در موفقیت فیلم و اقبال عمومی  بگذارد.

جشنواره هایی مثل جشنواره فجر چقدر به روند رو به رشد سینمای ما کمک می کند؟

در همه جای دنیا جشنواره ها مسیر روشنی برای ورود به دنیای حرفه ای و موفقیت های پی در پی هنرمندان هستند، اینکه جشنواره فجر طی سالهای گذشته چقدر توانسته در این مهم سهیم باشد را با نگاهی به کیفیت سینمای امروز می شود به آن رسید، اگر رویکرد خاص و تک بعدی وجود داشته باشد طبیعتا راه رشد و شکوفایی دیگر آثار و نگاه متفاوت هنرمندان و مولفین را می بندد ولی اگر علاوه بر رویکرد خاص متناسب، راه را برای دیگر آثار هنرمندانه هم باز بگذارد و بتواند تعادل را در نمایش آثار متفاوت سینمایی حفظ کند حتما تاثیر مضاعفی در این رشد و شکوفایی خواهد داشت.

فضا چقدر برای رشد جوانها در عرصه نمایش و تصویر مهیا است؟

متاسفانه بسیار محدود، یک عده خاصی مدام در مقام بازیگر و تدوینگر و فیلمساز و غیره مشغول کار هستند و عده ای دیگر با وجود توانایی های بسیار سرخورده و گوشه نشین و محدود در انتظار کورسوی امید! این نگاه که اگر بازیگری درخشید همه برای موفقیت اثرشان به او رجوع می کنند و یا اگر موزیسینی جایزه گرفت همه فقط او را شایسته همکاری می بینند و قدرت ریسک و معرفی عوامل جدید را ندارند بسیار آسیب رسان و حقیقتا یکی از آفت های سینمای امروز ما است.

سختی ها و شیرینی های دنیای بازیگری از نظر شما چیست؟

بازیگر اگر آن کسی باشد که با تمام وجود پا به جهان بازیگری گذاشته، واژه سختی برای او بی معنا است و همه سختی های حرفه اش بدل به شیرینی می شود، تنها زمانی برای یک بازیگر سختی و رنج به همراه دارد که فراموش شود، نادیده گرفته شود، در حقش اجحاف و کم لطفی شود و ناچار به گوشه نشینی شود، به زعم من این تنها رنج طاقت فرسای یک بازیگر است.

فکر می کنید ده سال بعد کجا باشید؟

ده سال دیگر؟ ده سال پیش وقتی از بهترین دانشگاه این مملکت از رشته تئاتر فارغ التحصیل شدم و با دو بال گشوده شروع به پریدن کردم تصور می کردم امروز جای دیگری ایستاده باشم! اساسا در دنیایی که ما با یک ویروس، باکتری یا میکروب کوچک مدام در معرض تهدید قرار می گیریم و یک پاندمی می تواند برای دو سه یا چند سال زندگی ما را دچار اختلال کند، برنامه ریزی برای سالهای بعد هم عاقلانه به نظر نمی آید،  بگذریم از شرایط خاص زندگی در خاورمیانه که چشم اندازی غبارآلود دارد و ما ایستادگاینم در غبار! همین که تلاش کنیم از مسیر لذت و بهره ببریم خودش هنر ما است، باقی اش هرچه باداباد! به قول فیض کاشانی: ز خویش دست نداریم هرچه باداباد / سری ز پوست براریم هرچه باداباد!

عباسعلی اسکتی