هیچگونه تخیلی در این‌ نمایش نیست

هنرمندنیوز: مونا پورکشاورز، متولد چهار دی هزار و سیصد و شصت و هفت، متولد شهر باران و بزرگ شده پایتخت، لیسانس حسابداری مالیاتی از دانشگاه تهران مرکز، بازیگر تصویر و نمایش، نویسنده و کارگردان فیلمهای کوتاه «باوان» و «گسسته»، بازیگر نمایش «نوشت سر» و نمایشنامه خوانی «کلوچه پز ناشی» که این شبها با نمایش «رها» به کاردانی دانیال چاوشی روی صحنه تماشاخانه هیلاج حضور دارد.

*شما بیشتر زمان اجرا را تنها روی صحنه هستید، تنها بودن روی صحنه برای شما بیشتر حس آزادی دارد یا فشار و مسئولیت؟

تنها بودن روی صحنه هم حس آزادی دارد و هم حس مسئولیت، ولی می توانم بگویم حس مسئولیت را می شود بیشتر لمس کرد، چون نتیجه زحمت کل گروه؛ چه نویسنده، چه کارگردان و بقیه دوستان بر دوش تنها بازیگری است که باید آن را بر روی صحنه به نمایش بگذارد و هر گونه اشتباهی شاید‌ باعث شود که مخاطب کل سیستم را قضاوت کند.

*وقتی تمام نگاه‌های سالن فقط روی شماست، چطور با قضاوت تماشاگر کنار می‌آیید؟

من به شخصه در زندگی تا جایی که بتوانم قضاوت نمی کنم و از قضاوت شدن نمی ترسم، این را می پذیرم که آدم ها سلیقه متفاوتی دارند و نگاهشان به هر رویداد یا هر فیلم و تئاتری متفاوت است، من نهایت سعی خودم را کرده ام تا شخصیت رها را باور کنم و این باور را به تماشاگر انتقال بدهم.

*کدام بخش از شخصیت نمایشی به خود واقعی شما نزدیک‌تر است و کدام بخش کاملاً با شما تفاوت دارد؟ اگر قرار باشد یک ویژگی شخصی خودتان را وارد این نقش کنید، آن ویژگی چیست؟

خب، خیلی از دوستان و آشنایانی که به دیدن رها آمده اند وقتی بعد از تمام شدن تئاتر صحبت کرده ایم گفته اند ما خیلی جاها خودتان را روی صحنه دیده ایم، من خودم هم با شخصیت رها از هر لحاظ خیلی احساس نزدیکی می کنم البته شاید چون آن را باور کرده ام.

*زن بودن شخصیت چقدر از تجربه‌های واقعی خودتان آمده و چقدر حاصل تخیل و جهان نمایش است؟

داستان رها چون برگرفته از یک واقعیت و تجربه همه مردم عزیز ایران است، فارغ از جنسیت و قومیت تجربه شده و باورپذیر است و می توانم بگویم هیچگونه تخیلی درون آن نیست.

*اگر یک بازیگر مرد همین نقش را اجرا می‌کرد، فکر می‌کنید معنای شخصیت و واکنش تماشاگر به آن چقدر تغییر می‌کرد؟

دنیای زن و مرد بسیار متفاوت است و بیان احساسات و واکنش زنها و مردها یکسان نیست، ولی وقتی حرف از یک درد مشترک زده می شود پس جنسیت زیاد مهم نیست و انسان بودن نقش اصلی را بازی می کند.

*در این نقش بیشتر از کدام ویژگی زنانه‌ خودتان استفاده کرده اید؛ قدرت، لطافت، خشم، غرور یا آسیب‌پذیری؟

همه این ویژگی هایی که گفتید در هر انسانی وجود دارد، در واقعیت سعی می کنم خشم و غرور و آسیب پذیری را کنترل کنم ولی خب فکر می کنم برای نقش رها خشم و قدرت را بیشتر از شخصیت خودم کمک گرفته ام.

*اگر یک شب حال روحی خوبی داشته باشید، چطور می‌توانید چند دقیقه بعد روی صحنه بروید، تمام احساساتتان را کنار بگذارید و نقش زنی را بازی کنید که حال روحی خوبی ندارد؟

خب این سخت ترین کار برای کسی است که قبول کرده وارد بازیگری شود، اینکه شخصیت و اتفاقهای واقعی زندگی خودتان را کنار بگذارید و وارد کالبد آن شخصیتی بشوید که باید به نمایش می گذارید یا جلوی دوربین می برید، باید به خاطر مسئولیتی که دارید حال خودتان را فراموش کنید، با دنیای واقعی خودتان برای چند ساعت خداحافظی کنید چون این قسمتی از بایدهاست.

نویسنده: عباسعلی اسکتی

عکس: مارال بینا